20 October 2017
  • 45+ kampioen!

    45+ kampioen! De mannen Sportclub Rijssen werden vrijdagavond opnieuw zomerkampioen. En dat is in het korte bestaan van dit team al de Meer hierover
  • Weinig spektakel 45+

    Weinig spektakel 45+ De 45+ selectie moest afgelopen vrijdag aantreden voor speelronde vier. Ditmaal ging de reis weer naar Enter waar op Sportpark Meer hierover
  • 45+ zet goede reeks voort

    45+ zet goede reeks voort Afgelopen vrijdag was de derde editie van het 45+ programma. Ditmaal was Excelsior de gastheer. De goede resultaten van de Meer hierover
  • Winterslaap voor 45+ team

    Winterslaap voor 45+ team De talenten met rimpels speelden op 4 november de laatste ronde van de najaarscompetitie. De druk van het kampioen zijn Meer hierover
  • Wie niet schiet, scoort ook niet

    Wie niet schiet, scoort ook niet Vrijdag 14 oktober was het weer voetbalavond voor de oudere spelers van onze club. Als je de eerste zin leest Meer hierover
  • 1
  • 2
  • 3

De mannen Sportclub Rijssen werden vrijdagavond opnieuw zomerkampioen. En dat is in het korte bestaan van dit team al de tweede keer. Op voorhand was het kampioenschap nog geen zekerheid. Zo moest er nog wel gewonnen worden en bij voorkeur niet verloren van concurrent s.v. Enter. Anders kon het wel eens heel moeilijk worden. Een situatie die ook bij profclubs ineens tot heel ander spel leidt dan je zou verwachten. En omdat ook onze eerste wedstrijd tegen Excelsior is, kun je dan zomaar als een soort Feyenoord op de tweede plaats eindigen. Dat wetende werd de eerste wedstrijd voorzichtig gestart. Of het tactiek was vertelt het verhaal niet, maar het leek erop dat ze goede doelman van Excelsior moe wilde maken door de bal steeds net over de boarding te schieten. Wie verwacht had dat de beste man na 10 minuten horden lopen wel een gaatje zou laten vallen, kwam bedrogen uit, want het bleef 0-0 tot aan het eindsignaal.D

De tweede wedstrijd was die tegen RV. Normaal geen wedstrijd om je druk over te maken, maar vandaag wilde de benen nog niet. Bij een van de weinige schoten op doel, kon de RV-doelvrouw de bal niet klemvast krijgen en was Jan er als de kippen bij om deze in het dak van het doel te jagen. De gedachte aan het kampioenschap doet vreemde dingen met mensen. Arie kon er niet goed tegen een scoorde prompt in eigen doel. En daarmee begon de zoektocht opnieuw. Gelukkig hield Marcel het hoofd koel en scoorde in onverwachte hoek, zodat 3 punten konden worden bijgeschreven. En dan de wedstrijd waar het omdraait. De wedstrijd tegen s.v. Enter. Een team dat net een zware pot achter de rug heeft tegen de plaatsgenoot. Sportclub is scherp. Messcherp. Want voordat de verdediging s.v. het doorhad, had CorJan al gescoord. Van plezier maakte hij daarna spontaan een koprol. Hij vestigde daarmee een nieuw record. Hij is de enige man die het gras bij alle verenigingen van dichtbij gezien heeft. Dat dwong Enter op zoek te gaan naar de gelijkmaker en dan weet je dat er ruimte komt. Dat leidde evenwel niet direct tot een score. In de laatste minuut lukte dat echter wel. Hierdoor gesterkt ging Enter opzoek naar meer. In een ultieme poging ging ook de doelman mee naar voren. En toen verloren ze de bal en kon Sportclub eenvoudig scoren en was het kampioenschap binnen. De laatste wedstrijd werd voor de statistieken nog gespeeld en gewonnen. Bevrijdt van de druk kon Sportclub vrijuit voetballen en wist 2 keer het net te raken. Na 20 wedstrijden kon de stand worden afgelezen: 12 keer gewonnen, 6 keer gelijk, 42 wedstrijdpunten en een doelsaldo van 22. In de kantine was het even wachten maar toen kwam de schaal en konden we deze een voor een even vasthouden nadat de bitterballen op waren. Proost. Op het kampioenschap. 

De 45+ selectie moest afgelopen vrijdag aantreden voor speelronde vier. Ditmaal ging de reis weer naar Enter waar op Sportpark De Krompatte de strijd moest worden aangegaan. Ten opzichte van de afgelopen keren was de selectie ditmaal minder gevuld. Maar inclusief de bijna 45-er Rohald en de geblesseerde Marcel hadden we toch 10 spelers.

De stand vooraf is dat wij 1 punt voorstaan op Enter en daarna is er een groot gat op de overige teams.

De eerste wedstrijd spelen we gelijk tegen Enter. Zij hebben maar 7 spelers en die hebben er al een verloren wedstrijd opzitten als ze tegen ons moeten. We komen op voorsprong door volgens mij een eigen doelpunt maar volgens Arie was hij het die de bal het laatste (kop)zetje gaf. Maar hoe dan ook; het is een doelpunt! De 2-0 komt via Rohald die een mooie solo zelf afrond. Hoewel er toch ook aardig wat kansjes werden gemist is dit een heel mooi begin.

Wedstrijd twee gaat tegen Excelsior. Valt weinig over te melden. Geen echte kansen aan beide kanten en dan krijg je een 0-0 eindstand. Wedstrijd drie tegen RV. Hadden we nog iets goed tegen te maken maar ook nu weer een moeizame wedstrijd van onze zijde. Bal op de paal namens ons en een belangrijke redding van Maikel lijdt ertoe dat er ook nu niet gescoord wordt. Wederom een 0-0.

De laatste wedstrijd tegen Enter Vooruit. Het blijft stroperig en moeizaam. Toch via Marcel vlak voor tijd de 1-0 voorsprong. In de laatste minuut moeten we toch een tegentreffer incasseren en dat betekend wederom een puntendeling. De oogst komt van deze avond komt uit op 6 punten en dat zijn er toch drie meer als concurrent Enter heeft behaald.

Ook bij de overige wedstrijden weinig opwinding vanavond. Slechts 11 doelpunten in 10 wedstrijden. Het zal wel aan de temperatuur gelegen hebben; die was ook niet geweldig. De tempertuur in de kantine was beter. De derde helft liep gesmeerd.

Tussenstand na 16 wedstrijden:

32 punten; 26 voor /  7 tegen - Sportclub Rijssen

28 punten; 15 voor /  7 tegen - Enter

18 punten; 15 voor / 17 tegen - Enter Vooruit

18 punten;  7 voor / 18 tegen - Excelsior

13 punten; 11 voor / 25 tegen - Rijssen Vooruit

Vrijdag 12 mei de laatste speelronde en die wordt gespeeld bij RV.

Foto's:

De talenten met rimpels speelden op 4 november de laatste ronde van de najaarscompetitie. De druk van het kampioen zijn was te groot en de resultaten in deze competitie steken dan ook schril af bij het gemiddelde postuur in onze groep, namelijk mager. Ondanks alle pogingen van onze voorzitter is het hem nog steeds niet gelukt 1 speler te motiveren om met hem mee te trainen. Misschien dat kunstgras ook hier nieuwe kansen biedt Frank!

De warming up deed de meerderheid deze vrijdag weer op de fiets. De trouwe lezer weet dan al dat we ergens in Enter moesten spelen. Deze keer aan de goede kant van Enter. Ja er is inderdaad een goede kant, maar alleen vanwege de afstand natuurlijk. We verzamelden weer bij de Poort van Twente. En helaas ook deze keer weer buiten. Onze technische staf is Spartaans. Geen kopje koffie binnen of een gezamenlijke voedzame maaltijd met een smoothy. Nee afharden in de kou en een fietstempo waarmee je de bezemwagen in de Tour de France voor blijft. En dan te bedenken dat onze tijdrijder Arie met de auto ging. Om krachten te sparen voor op het veld? Omdat hij zelf zijn lekke band niet kan plakken? Omdat op een zadel zijn aambei opspeelt? Het had in ieder geval invloed op zijn spel. En dat vinden wij jammer.

De organisatie bij SV Enter was weer prima geregeld. Alle kleedkamers waren open en met 4 teams kom je zelf wel tot een goede verdeling. We hadden deze avond bijna 2 kleedkamers nodig omdat zo ongeveer de hele selectie fit was. Het was dringen dus in de kleedkamer. Rond de kledingtas formeerden we een soort van scrum. De shirts werden verdeeld en het aantal rechter sokken leek groter dan de linker variant. Op zich niet gek natuurlijk omdat de meeste spelers rechtsbenig zijn en daarnaast nagenoeg niemand tweebenig is.

De animo om naar buiten te gaan voor de warming up was niet groot totdat John wat warme lucht met bijbehorend geluid los liet. Dan is het nog best dringen bij zo’n kleedkamerdeur. Happend naar frisse lucht bereidden we ons voor op de eerste wedstrijd tegen kampioenskandidaat SV Enter.

De wedstrijd tegen SV Enter begonnen we voortvarend. Bert speelde de bal diep op een snelheid die bij 45 plus normaal gesproken een achterbal oplevert. Maar wij hebben razendsnelle Jan. Jan ging zoals vanouds door de geluidsbarrière en bij Enter zagen ze alleen een witte tornado voorbij komen. Voordat iemand in de gaten had wat er gebeurde stonden wij met 1-0 voor. Een droomstart dus. En dat dromen deden we later in de verdediging. Enter speelde iets makkelijker dan wij en er waren vooral schietkansen over en weer. Waar onze loop een kleine afwijking had waardoor de ballen net naast gingen, stond het vizier van Enter op scherp: 2-1 achter bij rust. Wij vermoeden dat coach Mario afgelopen week naar een ijshockeywedstrijd is geweest. Niet omdat het deze avond zo koud was, maar vanwege zijn wisselbeleid. Hij speelde met een soort van 1e en 2e lijn. In de rust werd zo dus het complete team gewisseld op Berry na. En dat laatste was de schuld van onze Supportersvereniging. Als Gerrit geen bardienst had gehad bij de pokeravond had hij ook Berry gewisseld. De 2e lijn hield het achter dicht, maar omdat het voor droog bleef verloren we de eerste wedstrijd met 2-1. Vooral het collectief meeverdedigen door de 2e lijn werd door coach Mario geprezen. Dat kon beter bij de 1e lijn, we noemen geen namen, maar we hopen wel dat Han het heeft gezien.

Volgende wedstrijd ging om het brons en om de eer. Enter Vooruit was net als wij kansloos voor de titel. De 1e lijn werd weer opgesteld door Mario. De kansen waren voor de rust voor ons, maar bij een schaarse uitval van EV gaf Han (naar eigen zeggen) een klein duwtje in de rug van EV-spits. Dat deze man achter de reclameborden de grond pas weer raakte lag dan waarschijnlijk aan de wind. Uiteraard was de penalty terecht en het commentaar van de dader niet. Frank hoorden we helaas ook deze keer niet over respect en coach Mario verzuimde Han voor de tweede wedstrijd op rij disciplinair te wisselen. Daarover gaan we binnenkort napraten. Later meer daarover.

De penalty werd zo hard ingeschoten dat Berry last van zijn oren had door het fluitende geluid van de langsvliegende bal. 0-1 achter bij rust was eigenlijk niet mogelijk, maar wel waar. De 2e lijn werd in de rust ingebracht en Marcel had het vizier nu goed staan en schoot de bal bekeken langs de keeper. Kort daarna onderschepte John de bal en passte richting Berto. Die hoorde Marcel achter hem ´stap´ roepen en liet de bal lopen. Hij zou vaker zo goed moeten luisteren want Marcel rondde prima af: 2-1. Een prachtige vlotlopende aanval van 3 oud eerste-elftal-spelers. Jammer dat Folkert het niet heeft gezien.

Frank struikelde nog over zijn eigen voeten maar kreeg wel de vrije trap. Zonder dat wij het hem hoefden te zeggen gaf hij de onterecht gekregen bal terug aan de tegenstander. Respect Frank! Respect! Berto had thuis na maanden zijn voetbalschoenen terug gevonden en speelde weer mee. Hij had beloofd te scoren deze avond en maakte die belofte waar: 3-1. Hij heeft nu weer maanden om te herstellen. Enter Vooruit werd laatste, wij derde in deze competitie. Of zoals enkelen zeiden: het ‘podium’ is weer gehaald’.

De laatste wedstrijd moesten we tegen onze buren die bij winst de titel zouden grijpen. En dat was ze erg veel waard kan ik jullie verzekeren. In de korte pauze tussen de wedstrijden door kreeg ik als penningmeester een deal aangeboden van enkele spelers van Excelsior die ik niet kon weigeren. Afspraak was dat ik er niet over zou praten. Ik vond dat ik me aan die afspraak moest houden en daarom besloot ik het maar op te schrijven. Daar zijn geen afspraken over gemaakt. Ik kon mijn teamgenoten dus niet vooraf inlichten dat ik de 1-0 voor Excelsior voor mijn rekening zou nemen. Berry, mijn excuses, al was de bal volgens mij niet helemaal onhoudbaar.

De wedstrijd ging gelijk op maar een vlotte aanval van de buren besliste de wedstrijd: 0-2. Ik verdenk Berry er van ook een deal gesloten te hebben. Waar iedereen verwachtte dat hij een hoge voorzet zou pakken bleek hij multisportief te zijn. Als een volleyballer tikte hij de bal weg en met de precisie van een biljarter caramboleerde de bal via het hoofd van de verbaasde Excelsior-spits in het lege doel. Raymond Ceulemans in zijn beste jaren zou er jaloers op zijn geweest. De 2e lijn deed in de tweede helft nog wel zijn best, kreeg ook een aantal mogelijkheden, maar kon niet voorkomen dat Excelsior er nog 1 bij prikte, er met de punten, en de titel vandoor ging.

Felicitaties met het kampioenschap aan de trouwe lezers in het rood-wit. We zullen Mario eens vragen of hij de trainingsschema’s kan krijgen. In plaats van een winterslaap kunnen wij dan met een uitgekiend trainingsschema precies op tijd klaar zijn voor de voorjaarscompetitie!

De afterparty met broodje rookworst was uiteraard gezellig en de vochtbalans werd weer snel hersteld. Mario had zijn beste ingeving van de avond in de kantine. We zouden nog een avond wat dingen moeten evalueren. De discipline van Han. Het trainingsschema van Frank. Het tactisch plan voor dit voorjaar. En omdat je dat soort dingen niet in een uurtje allemaal regelt stelde hij een afsluitende avond op 2 december voor. Een coach met zulke goede ideeën heeft bij deze een contractverlenging verdiend. Mannen, allemaal graag tot ziens op 2 december. En omdat de winterslaap deze winterstop is afgelast: tot op de eerste training!!

Afgelopen vrijdag was de derde editie van het 45+ programma. Ditmaal was Excelsior de gastheer. De goede resultaten van de vorige edities en een wederom ruime selectie zorgden voor een positieve flow en een goed gevoel.

Ivm het jeugdvoetbal werd de eerste wedstrijd op gras afgewerkt om daarna op kunstgras verder te gaan. Wij waren de eerste wedstrijd vrij, dus voor ons alleen kunstgras vanavond.

In de eerste wedstrijd moesten we het opnemen tegen RV. Dit team had de afgelopen edities moeite om voldoende spelers op de been te krijgen en had voor vanavond versterking gekregen van een aantal 35-Plussers. Dit was overigens vooraf wel gecommuniceerd met de overige teams. In de wedstrijd loopt het bij ons nog niet zoals het moet. We komen met 2-1 achter maar als de 2-2 gemaakt kan worden wordt dit voorkomen door een bewuste en overduidelijke handsbal. Iedereen ziet het behalve de scheidsrechter.... De RV speler is helaas zo onsportief om het niet toe te geven en daarop reageren wij ook weer niet zo slim door 5 minuten voor het einde van het veld te stappen. De scheids fluit af en zo verliezen we de eerste match van de avond.

Maar we kunnen gelijk weer aan de bak tegen Excelsior. We zijn weer bij de les, geven niets weg en als Berto zijn kont erin draait en weet te scoren zijn de drie punten een feit. Minder leuk was de blessure van Frank. Vanuit het niets was er een "knak" in de voet en moest hij de strijd staken.

Wedstrijd nummer drie is tegen Enter. Hier hebben we het vaak lastig tegen, maar vanavond liep het goed. Berto liet met een mooie snoekduik zien hoe fit hij nog is en scoorde op fraaie wijze. Keeper Berry wist, aangemoedigd door dochterlief, de nul te houden en nadat deel 1 van ons team de tegenstander moe had gespeeld kon deel 2 de wedstrijd beslissen en met 3-0 winnen.

De laatste wedstrijd ging tegen Enter Vooruit. Aangemoedigd door vrouwlief was John over-actief en liet hij iedereen zien hoe fit hij nog is. Van achteruit loopt hij met de bal aan de voet alles en iedereen eruit, passeert tegenstanders alsof ze er niet staan en geeft de doelman het nakijken. Erica mag vaker komen kijken! Ook Marcel weet met een fraaie volley te scoren en uiteindelijk weten we ook deze wedstrijd met 3-0 te winnen.

Met 9 punten uit vier wedstrijden toch een mooi resultaat. En ook in de derde helft weten we weer aardig te scoren! Over 14 dagen is de volgende editie en dan gaan we naar SV Enter.

 

Vrijdag 14 oktober was het weer voetbalavond voor de oudere spelers van onze club. Als je de eerste zin leest denk je meteen dat Geer en Goor ook komen namens het Ouderenfonds. Nu hadden wij deze avond wel weer 2 fantastische toeschouwers, maar een vergelijk met Geer en Goor gaat zelfs ons te ver. Beide heren komen in de regel breedlachend het veld oplopen. De grijns betekent meestal dat begonnen wordt met een opmerking waarbij je denkt, draai om en blijf dan vooral rechtdoor lopen. Geheel in traditie was er uiteraard ook deze avond commentaar. Bij de warming up al. Met een cynische ondertoon, tussentoon en boventoon werd gevraagd ‘is DIT de selectie”. De grijns van André was zo groot dat hij niet onder deed voor een breedbekkikker. Maar dit terzijde. Qua tempo zouden deze heren als speler van het 45+team overigens zeker niet opvallen. Ze staan met andere woorden op ons verlanglijstje voor de toekomst.
Maar met alle gekheid ….….. ze waren er wel weer onze 2 Muppets. André Waldorf en Michel Statler, TOP! dat jullie de vergane glorie nog steeds niet zijn vergeten mannen!
We speelden deze avond een uitwedstrijd met zicht op eigen kantine. Qua afstand speelden we dus nog dichter bij huis dan een thuiswedstrijd. Enige nadeel is dat je dan wel de scheidsrechter van de tegenstander hebt. Of niet Gerrit Bouwhuis! Daarover later meer.
Bij een blik in de kleedkamer vooraf hou je je hart vast. Bij plus 10 graden loopt onze voorzitter er bij alsof hij op Poolexpeditie gaat. Die man zou last krijgen van warmtestuwing! Kijk je een bankje verder dan zit daar Mirand. Bij een gemiddelde SM-sessie worden minder veters en attributen gebruikt dan bij dit krakkemikkige talent. Hij komt altijd een kwartier eerder binnen en is als laatste in de kantine. Wat een knoopjes, wat een touwtjes, wat een lapjes en wat een tape. Die man valt uit elkaar zonder al dat spul lijkt het. Alleen een bril was ie vergeten. Daarover later meer.
Nog een bankje verder en je denkt dat Dries Roelvink nu helemaal gek is geworden. Zit er een volwassen man van tussen de 45 en 50 jaar oud in een volledig geel pak. Op zich wil dat nog wel, maar de man is in de kleedkamer zijn warming-up aan het voorbereiden. Klinkt sportief. Wellicht overmoedig. Een goed voorbeeld dan. Niets is minder waar. Keeper Gerrit draait gewoon een shaggie en het brandende peukie warmt hem voldoende op, zegt ie. De verwachting van 9 punten deze avond, omdat ik zelf niet meehobbelde, direct maar bijgesteld.
En dan tot slot zit daar Han. Hoe vaak we hem ook vragen een keer te stoppen, de man blijft maar doorgaan. Benen van 50+, geasfalteerde longen en in gedachten de drive van Dirk Kuijt. In de kleedkamer helemaal in trance. In zijn eigen wereld. Zo erg dat hij als enige speler van het team met andere kousen speelt. Wij denken dat Han dat bewust heeft gedaan. Want als hij met voetballen niet meer opvalt, dan maar met zijn kleding.
Nadat alle hulpmiddelen waren aangebracht, de peuk was opgerookt en de ijsbeer was gevild konden we eindelijk beginnen tegen Enter Vooruit. Een gemiddelde vrouw heeft minder voorbereidingstijd nodig voor een leuk avondje uit ,dan deze toppers uit de vorige eeuw.
De wedstrijd tegen EV was spannend. Het was een wedstrijd met kansen over en weer. Arie kopte op de paal en vergat van dichtbij iets naar voren te steken om te scoren. Volgens Bert-Jan was een opgewonden derde been genoeg geweest voor de openingstreffer. Waarschijnlijk had Arie thuis geen goede warming-up gedaan. Het peukie deed zijn werk prima, want Gerrit hield de nul. Soms jonglerend op de doellijn en duikend bovenop de enige vrouwelijke speelster van de avond, maar hij had uiteindelijk de juiste bal te pakken. En een date voor na de wedstrijd. Uit een mooie aanval schoot Mirand de bal bekeken, strak langs de paal . Onhoudbaar voor de Enterse ballenvanger verdween de bal n de rechter onderhoek. Ons bouwpakket maakte zo de enige en daarmee winnende treffer: 1-0 en 3 punten in de knip.
Daarna ontstond er enige onrust langs de lijn. Muppet Michel Statler was aan het ronselen voor de wedstrijd van het 3e op zaterdag en moest nog een scheidsrechter hebben. Martijn Bruins heeft sinds kort pakjes in alle kleuren en zou wel willen fluiten, maar ……………. was dubbel geboekt door Sportclub. Plaatjes draaien, lootjes verkopen, toezicht houden op het keukentje. Na een werkoverleg langs de lijn van 20 minuten werd het allemaal geregeld. De 45+ spelers die de selectie niet hadden gehaald konden loten verkopen als een soort van hersteltraining. Martijn mocht ook zijn gele pakje aan en de rust langs de lijn keerde terug.
Op hetzelfde moment was al geruime tijd onze tweede wedstrijd aan de gang. Een wedstrijd die voor de rust op 0-0 leek af te stevenen. Weinig kansen en een wedstrijd die net zo in evenwicht leek als Sanne Wevers op de balk. Terug naar het peukie. Waar rook is, is vuur weten we allemaal. En dat kan soms leiden tot kortsluiting. Wij zagen vanaf de zijkant een gele vlek een snelheid ontwikkelen die wij niet meer voor mogelijk hadden gehouden. Een soort vallende ster, maar dan horizontaal. Als verdoofd stonden wij langs de kant en werden een soort van wakker door het fluitje van de scheidsrechter. Penalty tegen! Hoewel er niemand werd geraakt was de overtreding voor ons duidelijk. De gele vlek was alleen zover uit zijn doel gekomen dat het dus wel buiten het denkbeeldige strafschopgebied moest zijn gebeurd. Dan is een scheidsrechter van de thuisspelende ploeg uiteraard in het voordeel. Die kent het veld op zijn duimpje en weet waar de strepen zouden moeten staan. Klinkt eigenlijk best logisch toch? Helaas was Excelsior geen PSV en ging de penalty erin. Zoals zo vaak veroorzaakt kortsluiting altijd meer schade en werd het 0-3. De scheidsrechter werd nog even uitgelegd hoe het echt zat, werd een fluitcursus aangeboden en kreeg een tegoedbon van Pearle. Excelsior kreeg de punten en wij gingen werken aan de tekst op onze mouw: Respect.
De laatste wedstrijd van de avond werd gespeeld tegen Jong Enter. Een team dat nog steeds moeite heeft met het getal 45. Het begint te wennen inmiddels. We vergisten ons de eerste 10 minuten. Dachten dat de derde helft was begonnen, maar het was natuurlijk de derde wedstrijd! Stom natuurlijk en Enter profiteerde dankbaar: 0-2. Vlak voor rust was Bert op stoom gekomen en besloot zijn actie met harde knal in de verre hoek: 1-2. In de rust heb ik van horen zeggen dat de verder pantomime coachende Berto een paar wijze woorden heeft gesproken. Hij had een boekje gelezen van Johan Cruijff en was bij hoofdstuk 14. Daar stond nu net: ‘wie niet schiet, scoort ook niet’. Hij herinnerde het zich weer toen hij Bert zag scoren. Zijn coachende kwaliteiten zijn van onschatbare waarde bleek later. Onze supperter André Waldorf werd gevraagd het team positief aan te moedigen. En dat deed André. Wij trapten af. Han schoof de bal naar achteren en we hoorden André roepen: ‘goede bal Han, je beste van de avond’. In het veld ging het daarna snel. Marcel schoot van flinke afstand de 2-2 binnen en Mirand schoot van ongeveer net zo ver de 3-2 binnen. Berto zei uiteraard niets, maar had dezelfde grijns die ik bij de Muppets eerder had gezien.
Onder verdachte omstandigheden werd het daarna 3-3. Wij denken aan matchfixing en zullen dat komende tijd verder onderzoeken. De altijd zo zekere Jan Brinkman trapte volledig langs een bal en het cadeautje werd razendsnel uitgepakt. De slotfase was hectisch. Een onduidelijk ingooi werd door de goudeerlijke (?) Mirand aan Enter gegeven. Even later produceerde Mirand een rollertje. De keeper rommelde met de bal als een kind in een grabbelton en de goudeerlijke (?) Mirand zag de bal over de lijn gaan. De scheidsrechter kon het niet zien en vroeg de hoofdrolspelers hoe het zal: goal of geen goal? Mirand’s eerdere sportiviteit werd niet beloond, want met een stalen gezicht beweerde de keeper dat de bal ‘niet helemaal over de lijn’ was geweest. Een leugen bleek even later, want het horloge van André Waldorf bevatte doellijntechnologie en ging voor iedereen die het wilde horen ook duidelijk af. Mirand ging douchen voor het fluitje, de rest er na. Eindstand 3-3.
Vanaf een afstand konden wij het niet waarnemen. Had de goudeerlijke (?) Mirand gelijk? Of had de man met de tape, de veters, et cetera niet ook nog een bril nodig? Misschien had hij de ingooi en de goal dan goed gezien. Ook Mirand heeft een tegoedbon ontvangen van Pearle.
Na afloop was iedereen uiteraard het gehijg achter de bal aan snel vergeten toen er een krat bier op tafel kwam. Onze talenten van vroeger speelden weer een fantastische derde helft samen met onze vaste supporters. Frank wilde laten zien dat hij vroeger basketbal had gespeeld door bierdopjes in de prullenbak te mikken. Geen idee welk niveau basketbal hij speelde, maar stoffer en blik waren nodig om de kantine weer dopjesvrij te maken. Bert wilde eigenlijk eerder naar huis, maar werd door de rest tegen gehouden. Dus Mia: hij kon er echt niets aan doen dat het 1 uur werd!
Tot 4 november allemaal.