16 September 2019
  • 45+ kampioen!

    45+ kampioen! De mannen Sportclub Rijssen werden vrijdagavond opnieuw zomerkampioen. En dat is in het korte bestaan van dit team al de Meer hierover
  • Weinig spektakel 45+

    Weinig spektakel 45+ De 45+ selectie moest afgelopen vrijdag aantreden voor speelronde vier. Ditmaal ging de reis weer naar Enter waar op Sportpark Meer hierover
  • 45+ zet goede reeks voort

    45+ zet goede reeks voort Afgelopen vrijdag was de derde editie van het 45+ programma. Ditmaal was Excelsior de gastheer. De goede resultaten van de Meer hierover
  • Winterslaap voor 45+ team

    Winterslaap voor 45+ team De talenten met rimpels speelden op 4 november de laatste ronde van de najaarscompetitie. De druk van het kampioen zijn Meer hierover
  • Wie niet schiet, scoort ook niet

    Wie niet schiet, scoort ook niet Vrijdag 14 oktober was het weer voetbalavond voor de oudere spelers van onze club. Als je de eerste zin leest Meer hierover
  • 1
  • 2
  • 3

Vrijdag 14 oktober was het weer voetbalavond voor de oudere spelers van onze club. Als je de eerste zin leest denk je meteen dat Geer en Goor ook komen namens het Ouderenfonds. Nu hadden wij deze avond wel weer 2 fantastische toeschouwers, maar een vergelijk met Geer en Goor gaat zelfs ons te ver. Beide heren komen in de regel breedlachend het veld oplopen. De grijns betekent meestal dat begonnen wordt met een opmerking waarbij je denkt, draai om en blijf dan vooral rechtdoor lopen. Geheel in traditie was er uiteraard ook deze avond commentaar. Bij de warming up al. Met een cynische ondertoon, tussentoon en boventoon werd gevraagd ‘is DIT de selectie”. De grijns van André was zo groot dat hij niet onder deed voor een breedbekkikker. Maar dit terzijde. Qua tempo zouden deze heren als speler van het 45+team overigens zeker niet opvallen. Ze staan met andere woorden op ons verlanglijstje voor de toekomst.
Maar met alle gekheid ….….. ze waren er wel weer onze 2 Muppets. André Waldorf en Michel Statler, TOP! dat jullie de vergane glorie nog steeds niet zijn vergeten mannen!
We speelden deze avond een uitwedstrijd met zicht op eigen kantine. Qua afstand speelden we dus nog dichter bij huis dan een thuiswedstrijd. Enige nadeel is dat je dan wel de scheidsrechter van de tegenstander hebt. Of niet Gerrit Bouwhuis! Daarover later meer.
Bij een blik in de kleedkamer vooraf hou je je hart vast. Bij plus 10 graden loopt onze voorzitter er bij alsof hij op Poolexpeditie gaat. Die man zou last krijgen van warmtestuwing! Kijk je een bankje verder dan zit daar Mirand. Bij een gemiddelde SM-sessie worden minder veters en attributen gebruikt dan bij dit krakkemikkige talent. Hij komt altijd een kwartier eerder binnen en is als laatste in de kantine. Wat een knoopjes, wat een touwtjes, wat een lapjes en wat een tape. Die man valt uit elkaar zonder al dat spul lijkt het. Alleen een bril was ie vergeten. Daarover later meer.
Nog een bankje verder en je denkt dat Dries Roelvink nu helemaal gek is geworden. Zit er een volwassen man van tussen de 45 en 50 jaar oud in een volledig geel pak. Op zich wil dat nog wel, maar de man is in de kleedkamer zijn warming-up aan het voorbereiden. Klinkt sportief. Wellicht overmoedig. Een goed voorbeeld dan. Niets is minder waar. Keeper Gerrit draait gewoon een shaggie en het brandende peukie warmt hem voldoende op, zegt ie. De verwachting van 9 punten deze avond, omdat ik zelf niet meehobbelde, direct maar bijgesteld.
En dan tot slot zit daar Han. Hoe vaak we hem ook vragen een keer te stoppen, de man blijft maar doorgaan. Benen van 50+, geasfalteerde longen en in gedachten de drive van Dirk Kuijt. In de kleedkamer helemaal in trance. In zijn eigen wereld. Zo erg dat hij als enige speler van het team met andere kousen speelt. Wij denken dat Han dat bewust heeft gedaan. Want als hij met voetballen niet meer opvalt, dan maar met zijn kleding.
Nadat alle hulpmiddelen waren aangebracht, de peuk was opgerookt en de ijsbeer was gevild konden we eindelijk beginnen tegen Enter Vooruit. Een gemiddelde vrouw heeft minder voorbereidingstijd nodig voor een leuk avondje uit ,dan deze toppers uit de vorige eeuw.
De wedstrijd tegen EV was spannend. Het was een wedstrijd met kansen over en weer. Arie kopte op de paal en vergat van dichtbij iets naar voren te steken om te scoren. Volgens Bert-Jan was een opgewonden derde been genoeg geweest voor de openingstreffer. Waarschijnlijk had Arie thuis geen goede warming-up gedaan. Het peukie deed zijn werk prima, want Gerrit hield de nul. Soms jonglerend op de doellijn en duikend bovenop de enige vrouwelijke speelster van de avond, maar hij had uiteindelijk de juiste bal te pakken. En een date voor na de wedstrijd. Uit een mooie aanval schoot Mirand de bal bekeken, strak langs de paal . Onhoudbaar voor de Enterse ballenvanger verdween de bal n de rechter onderhoek. Ons bouwpakket maakte zo de enige en daarmee winnende treffer: 1-0 en 3 punten in de knip.
Daarna ontstond er enige onrust langs de lijn. Muppet Michel Statler was aan het ronselen voor de wedstrijd van het 3e op zaterdag en moest nog een scheidsrechter hebben. Martijn Bruins heeft sinds kort pakjes in alle kleuren en zou wel willen fluiten, maar ……………. was dubbel geboekt door Sportclub. Plaatjes draaien, lootjes verkopen, toezicht houden op het keukentje. Na een werkoverleg langs de lijn van 20 minuten werd het allemaal geregeld. De 45+ spelers die de selectie niet hadden gehaald konden loten verkopen als een soort van hersteltraining. Martijn mocht ook zijn gele pakje aan en de rust langs de lijn keerde terug.
Op hetzelfde moment was al geruime tijd onze tweede wedstrijd aan de gang. Een wedstrijd die voor de rust op 0-0 leek af te stevenen. Weinig kansen en een wedstrijd die net zo in evenwicht leek als Sanne Wevers op de balk. Terug naar het peukie. Waar rook is, is vuur weten we allemaal. En dat kan soms leiden tot kortsluiting. Wij zagen vanaf de zijkant een gele vlek een snelheid ontwikkelen die wij niet meer voor mogelijk hadden gehouden. Een soort vallende ster, maar dan horizontaal. Als verdoofd stonden wij langs de kant en werden een soort van wakker door het fluitje van de scheidsrechter. Penalty tegen! Hoewel er niemand werd geraakt was de overtreding voor ons duidelijk. De gele vlek was alleen zover uit zijn doel gekomen dat het dus wel buiten het denkbeeldige strafschopgebied moest zijn gebeurd. Dan is een scheidsrechter van de thuisspelende ploeg uiteraard in het voordeel. Die kent het veld op zijn duimpje en weet waar de strepen zouden moeten staan. Klinkt eigenlijk best logisch toch? Helaas was Excelsior geen PSV en ging de penalty erin. Zoals zo vaak veroorzaakt kortsluiting altijd meer schade en werd het 0-3. De scheidsrechter werd nog even uitgelegd hoe het echt zat, werd een fluitcursus aangeboden en kreeg een tegoedbon van Pearle. Excelsior kreeg de punten en wij gingen werken aan de tekst op onze mouw: Respect.
De laatste wedstrijd van de avond werd gespeeld tegen Jong Enter. Een team dat nog steeds moeite heeft met het getal 45. Het begint te wennen inmiddels. We vergisten ons de eerste 10 minuten. Dachten dat de derde helft was begonnen, maar het was natuurlijk de derde wedstrijd! Stom natuurlijk en Enter profiteerde dankbaar: 0-2. Vlak voor rust was Bert op stoom gekomen en besloot zijn actie met harde knal in de verre hoek: 1-2. In de rust heb ik van horen zeggen dat de verder pantomime coachende Berto een paar wijze woorden heeft gesproken. Hij had een boekje gelezen van Johan Cruijff en was bij hoofdstuk 14. Daar stond nu net: ‘wie niet schiet, scoort ook niet’. Hij herinnerde het zich weer toen hij Bert zag scoren. Zijn coachende kwaliteiten zijn van onschatbare waarde bleek later. Onze supperter André Waldorf werd gevraagd het team positief aan te moedigen. En dat deed André. Wij trapten af. Han schoof de bal naar achteren en we hoorden André roepen: ‘goede bal Han, je beste van de avond’. In het veld ging het daarna snel. Marcel schoot van flinke afstand de 2-2 binnen en Mirand schoot van ongeveer net zo ver de 3-2 binnen. Berto zei uiteraard niets, maar had dezelfde grijns die ik bij de Muppets eerder had gezien.
Onder verdachte omstandigheden werd het daarna 3-3. Wij denken aan matchfixing en zullen dat komende tijd verder onderzoeken. De altijd zo zekere Jan Brinkman trapte volledig langs een bal en het cadeautje werd razendsnel uitgepakt. De slotfase was hectisch. Een onduidelijk ingooi werd door de goudeerlijke (?) Mirand aan Enter gegeven. Even later produceerde Mirand een rollertje. De keeper rommelde met de bal als een kind in een grabbelton en de goudeerlijke (?) Mirand zag de bal over de lijn gaan. De scheidsrechter kon het niet zien en vroeg de hoofdrolspelers hoe het zal: goal of geen goal? Mirand’s eerdere sportiviteit werd niet beloond, want met een stalen gezicht beweerde de keeper dat de bal ‘niet helemaal over de lijn’ was geweest. Een leugen bleek even later, want het horloge van André Waldorf bevatte doellijntechnologie en ging voor iedereen die het wilde horen ook duidelijk af. Mirand ging douchen voor het fluitje, de rest er na. Eindstand 3-3.
Vanaf een afstand konden wij het niet waarnemen. Had de goudeerlijke (?) Mirand gelijk? Of had de man met de tape, de veters, et cetera niet ook nog een bril nodig? Misschien had hij de ingooi en de goal dan goed gezien. Ook Mirand heeft een tegoedbon ontvangen van Pearle.
Na afloop was iedereen uiteraard het gehijg achter de bal aan snel vergeten toen er een krat bier op tafel kwam. Onze talenten van vroeger speelden weer een fantastische derde helft samen met onze vaste supporters. Frank wilde laten zien dat hij vroeger basketbal had gespeeld door bierdopjes in de prullenbak te mikken. Geen idee welk niveau basketbal hij speelde, maar stoffer en blik waren nodig om de kantine weer dopjesvrij te maken. Bert wilde eigenlijk eerder naar huis, maar werd door de rest tegen gehouden. Dus Mia: hij kon er echt niets aan doen dat het 1 uur werd!
Tot 4 november allemaal.