En weer een ronde verder

Gepubliceerd op: woensdag 19 november 2025

Lees verder onder de foto

Als journalist heb je een druk leven, van de ene gebeurtenis naar de andere, van droevige momenten tot mooie hoogtepunten. En ook als journalist heb je af en toe vakantie nodig. Nadat ik vorige week de voetbalapp had gecheckt en zag dat de wedstrijd tegen Deto 5 was afgelast, besloot ik een weekje naar Boedapest te gaan. Even geen werk, even geen schrijven, even geen bekende gezichten.

Op zaterdag 8 november, rond het middaguur, wandel ik door Boedapest. Een gevoel van heimwee overvalt me. Toch mis ik iets, en ik realiseer me dat ik de mannen van het 5e elftal van Sportclub Rijssen een week niet zal zien. Ik zet dat gevoel aan de kant en loop verder. Omdat ik in gedachten verzonken ben, loop ik per ongeluk de 'prostitutiewijk' van Boedapest in. Terwijl ik me probeer te oriënteren, komt er iemand langs me heen. Ik hoor hem zeggen: "Wat n én mooi’n dag, dit is de mooiste dag van mi leven." "Die is er mooi op tijd bij," dacht ik. Maar de stem klinkt bekend, en als ik omkijk, zie ik een schim een stripclub binnenlopen. Was dat nou... Hendry? Ik zal het me wel verbeelden, dacht ik, en liep verder naar mijn hotel om even met Appie te bellen.

"Hey Appie, hoe gaat het?" Aan de andere kant van de lijn hoor ik een totaal vermoeide en vertiefde stem die iets mompelt over Salzburg, wat maar een afstand heeft van 16 halve liters, en hoe hij de eerste vier uur geen bier kan zien. Ik vertel hem dat ik ook op vakantie ben en weinig meekrijg van wat er in Rijssen gebeurt. Appie vertelt me dat de beker-kandidaat bekend is: ASV 7, een moeilijke en stugge ploeg. "ASV uit, daar hebben we het altijd lastig," voegt hij eraan toe. Op mijn vraag waarom het 5e elftal van Sportclub Rijssen al drie weken niet meer heeft gespeeld, antwoordt Appie: "Ze zijn allemaal bang." Ik wens Appie sterkte met het herstel, en als ik wil ophangen, hoor ik nog net dat hij bij sportclub zijn dagelijkse frikandel besteld.

Zaterdag 15 november. Ik word een beetje zenuwachtig wakker. Als ik op mijn telefoon kijk, zie ik dat de wedstrijd toch doorgaat. ASV 7 is dus niet bang om te spelen tegen de helden van het 5e. Het gait on! Ik stap in de Fiat Multipla, zet mijn navigatie aan, en begin aan de rit naar Aadorp, dat clubje op de kale vlakte waar het altijd waait. Het enige goede dat daar in de buurt ligt, is de caravanboerderij van Geerligs.

Als ik via de bedieningsweg het parkeerterrein op rij, zie ik het elftal van Sportclub achter de tribune naar de kleedkamers lopen. Snel pak ik mijn kladblok en koelbox en zoek een plek vanwaar ik het hele veld goed kan overzien.

Vijf minuten later komen de teams het veld op. Sportclub Rijssen is weer in grote getale aanwezig, maar ik zie dat Jon, Brinks en Martijn hun kleren aanhouden. Ook staan er twee keepers op het veld. Vragen, vragen, vragen… Tijd om Appie te appen. Hij vertelt me dat Jon en Brinks uit voorzorg aan de kant worden gehouden vanwege kleine blessures. Omdat Reinier vandaag vrij had op de caravanboerderij, heeft het 5e elftal dus luxe: twee keepers.

In de warming-up zie ik ASV 7 ook fanatiek heen en weer lopen. Ze zijn duidelijk gebrand om te winnen, en doen een intensievere warming-up dan Sportclub.

De wedstrijd begint en Sportclub speelt in een 4-4-2 formatie, met Ruud, Sil, Daan en Matthijs op het middenveld. Al snel blijkt dat ASV 7 goed voorbereid is. Ze laten Sportclub Rijssen 5 de bal op hun eigen helft en zetten geen druk. De lange bal wordt keer op keer onderschept. Na een minuut krijgt Daan een mooie kans, maar hij schiet net mis. Jammer, maar een goed begin. Aan de zijlijn zie ik de coach van Sportclub van Eden, zenuwachtig heen en weer ijsberen. Hij lijkt niet zeker van zijn zaak. Dan besluit hij, na overleg met zijn aanvoerder, om de 4-4-2 om te zetten naar een 4-3-3. De opdracht is simpel: druk ASV terug in hun eigen 16 en scoor.

Maar in plaats van druk te zetten, begint ASV 7 de bal vakkundig rond te spelen. Ze komen keer op keer gevaarlijk voor de goal van Davey. Toch staat de verdediging van Sportclub goed, en ze houden stand. Ook Sportclub krijgt kansen, maar weet deze niet te benutten. De eerste helft is een mooie, Engelse "box-to-box" wedstrijd tussen twee gelijkwaardige teams, met als tussenstand 0-0.

In de tweede helft valt me op dat er gewisseld is. Michel is gekomen en heeft de taak gekregen om de nummer 17 van ASV te schaduwen. Iedereen die het 5e elftal een warm hart toedraagt, weet dat die nummer 17 dan niet meer aan de bal komt. Ruud is gewisseld voor Arthur, die het middenveld met zijn rust en steekpasses moet opleuken. Ook de keepers zijn gewisseld, en Reinier zou de tweede helft keepen.

Vijf minuten na rust, na een misverstand tussen Nijkamp en Randy, kan een snelle buitenspeler van ASV vrij op doel aflopen. Hij schiet hem mooi achter Reinier: 1-0 achter. Maar daarna zie ik iets wat ik nog niet eerder had gezien in deze wedstrijd: er komt gif in het 5e elftal. Venijn, fanatisme. Het 5e pakt ASV bij de strot en duwt ze terug in hun eigen 16. Na veel gemiste kansen komt daar de beer uit Maarsen opstormen over links, speelt een verdediger uit en schiet de bal in de verre hoek. Ja, het is 1-1! Sportclub is terug in de wedstrijd.

Na de gelijkmaker wordt ASV weer sterker en weet door verzorgd voetbal opnieuw gevaarlijk te worden. Ze schieten op goal, de bal wordt nog licht getoucheerd, en Reinier kan zich niet meer redden: 2-1 voor ASV.

En dan gebeurt er iets opmerkelijks: Pongers komt in een duel met een van de beste spelers van ASV. De beste man gaat vol door de knie en schreeuwt het uit van de pijn. Beterschap van deze kant. Maar het geluk lijkt aan onze zijde, want vanaf dat moment heeft Sportclub weer de overhand in de wedstrijd.

Nog vijf minuten te gaan, en ik hoor Suuske langs de kant zeggen: "Dit komen we niet meer boven." Van Eden ijsbeert al hoofdschuddend en mompelt iets over alles op de competitie. Maar dan, met nog maar vier minuten op de klok, wordt de bal ingebracht. Via zes benen, acht enkels en drie hoofden komt de bal wederom weer voor de voeten van de beer uit Maarsen. BAM! 2-2.

We doen nog mee. Langs de kant zie ik Van Eden en Brinks over de penalty’s discussiëren. Appie is alweer bezig met het inplannen van zijn afgezegde afspraak bij de tatoeëerder. En dan valt de belangrijkste zin van de dag. Sanders’ vader, Teunissen senior, zegt: "Als er penalty's genomen moeten worden, mogen alleen de spelers die in het veld staan, schieten." Meteen wordt besloten dat Davey de penaltyserie gaat keepen. In een heuse Van Gaal-wissel wordt Reinier in de laatste minuut gewisseld voor Davey.

De wedstrijd is voorbij: penalty’s. De loterij begint. We nemen de eerste penalty. Sil loopt naar voren, legt aan, en... mist! De keeper stopt de bal. Maar Davey pakt de bal op, loopt naar de penaltynemer van ASV, geeft hem de bal op een Tim Krul-achtige manier, en… stopt de penalty! Dan schiet Thijmen de bal zonder nadenken erin. Davey stopt ook de tweede penalty van ASV. Daarna schieten Pongers en Daan ook raak. Matthijs heeft de winnende voor zijn voeten, maar mist. Randy schiet dan raak en als ASV mist, zijn we door!

"Kom op Davey!" hoor ik de jongens schreeuwen. Davey staat daar, totaal zonder emotie, zonder enige lichaamstaal. ASV schiet de bal, de bal hangt in de lucht en gaat richting de hoek, maar dan komt Davey in slow motion in beweging, gaat naar de juiste hoek en stopt de bal. Geschreeuw, gejuich en er stormt 3027 kilo al juichend op Davey af. Sportclub Rijssen 5 is door in de beker! Een prestatie van jewelste. Onvoorstelbaar, dat team dat twee jaar geleden onderaan stond, staat nu in de 16e finale. En ook nog ongeslagen!

Het feest barst los en Davey wordt op de schouders geheven. Ik hoor Appie nog zeggen: "De Sportclub Rijssen 5 Express kon hier helemaal niet stoppen, want ze hebt hier helemaal geen station!"

Uit de kleedkamer klinkt het nummer Knekge Deng van Guus Meeuwis. Ik heb een topwedstrijd gezien, met twee ploegen die aan elkaar gewaagd waren, waar penalty’s nodig waren om de beslissing te brengen. En mijn helden hebben het uiteindelijk, dankzij Davey, voor elkaar gekregen.

Terug in mijn Fiat Multipla moet ik denken aan wat dat mannetje in Boedapest zei: "Wat ne’n mooi’n dag, dit is de mooiste dag van mijn leven."

De Sportclub Rijssen 5 Express dendert ongeslagen door. Volgende week staan ze tegenover Hulzense Boys 9. Dus geen verslapping meer, elke wedstrijd is een nieuwe finale.

Forza Coppa Victory, Forza di Sportclub Rijssen 5!