Liefde vuur ut viefde

Gepubliceerd op: dinsdag 25 november 2025

Lees verder onder de foto

Vrijdagavond zit ik als journalistje klaar, met een biertje en een bakje borrelnootjes voor de buis, wachtend tot VI begint. Want immers, J. Derksen, samen met V. Driessen, is een van mijn grote voorbeelden. Toch heb ik altijd het gevoel dat die twee het een stuk makkelijker hebben dan ik. Zij zitten in een stadion op een verwarmde stoel verslag te doen van profwedstrijden, terwijl ik in de bosjes lig, in weer en wind, te gluren naar 6e klasse potjes. Een kleine kanttekening: deze twee topjournalisten zijn objectief, maar ik ben fan geworden. Fan van het 5e van Sportclub Rijssen.

De uitzending begint en net voor ik er lekker voor wil gaan zitten, krijg ik een appje van Frank. Het appje bestaat uit een foto waarop vijf man in een busje zitten, met de tekst eronder: "Lekker weekend met de Bladluizen."

De Bladluizen, voor degenen die niet weten wat het inhoudt, hier een kleine uitleg: de Bladluizen-groep is rond 2005 ontstaan door het samenkomen van meerdere mannelijke personen die als vriendengroep op militante wijze de teloorgang van de mannelijke rechten wilden bestrijden. Als amateur-militante organisatie streden ze voor rechten zoals: lekker naar het café met vrienden, veel te laat, ongelofelijk bezopen thuiskomen, en de totale vrijheid van de man. Nu, 20 jaar later, zijn alle Bladluizen gevallen voor de vrouwelijke betutteling, en komen de heren nog eenmaal per jaar bij elkaar in een hotel, diep verstopt in het Duitse Zwarte Woud, om Nintendo te spelen, bier te drinken en chips te eten. Zoveel en zo lang als ze willen, omdat in dat hotel geen vrouw er wat kan zeggen.

Omdat Appie een groot bewonderaar is van de levensstijl van deze Bladluizen, vraag ik hem wie er allemaal mee is en of de resterende voetballende Bladluizen morgen wel spelen. Appie antwoordt dat het hotel verscholen ligt op 5 halve liters afstand van Rijssen, dat hij elk jaar weer een aanvraag doet om mee te mogen, maar dat deze keer op keer wordt afgewezen. De enige afwezige van het 5e elftal zal R. Kreijkes zijn, omdat mijn vrienden Patrick en Frank niet meer voetballen. "Mis je niks aan." zegt Appie.

Zaterdag, Matchday, Hulzense Boys 9, zin in. Als ik Appie weer bel voor de opstelling, begint hij een betoog dat het allemaal kut is en dat het 5e elftal ongemotiveerd is. "Geen instelling als je als voorbeeldfiguur of sleutelfiguur nog na twaalven in Lucky hangt of bij de coach zit te zuipen! We moeten scherp zijn en blijven, we moeten de wedstrijden serieus nemen." Maar soms denk ik dat ik de enige ben die om vrijdag om 23:59 in bed ligt. Appie belooft mij de opstelling door te sturen en hangt de telefoon op.

Aangekomen bij de Fiat Multipla zie ik dat ik de voorruit moet krabben voordat ik weg kan rijden. Tja, die dagen heb je er ook bij, koud en winderig, met een selectie die het allemaal niet heel serieus neemt. Kortom, alle seinen staan op rood om het eerste puntverlies in te luiden.

Aangekomen bij de parkeerplaats van Hulzense Boys, zie ik geen Hendry of Appie. Veel andere spelers staan nonchalant een sigaretje te roken bij de ingang. Navraag leert dat de spelers van het 5e elftal het bier hadden ingeladen en waren vertrokken. Toen Hendry met kledingtas en ballentas bij het poortje kwam, was iedereen al vertrokken. "Het beste peard van stal vergeten, hoe dan?" Ik zoek mijn plekje op in de bosjes rondom veld 2. Als ik eenmaal goed zicht heb, zie ik Hulzense Boys 9 al warmlopen. Fanatiek, maar deze heren zagen er niet zo afgetraind uit als de helden van Sportclub Rijssen 5. En daar kwamen ze: één voor één druppelden de spelers van het 5e het veld op. De warming-up begon, maar het zag er nog niet scherp uit. Ballen vlogen van de voet en de onzuiverheid spatte ervan af. Maar als ik naar Hulzense Boys keek, moest het wel goed komen, want daar zag de warming-up er ook niet uit.

Vijf minuten voor de wedstrijd begon, zag ik ineens drie man het veld opkomen: afgetraind en met andere sponsors op de borst. Zouden ze andere spelers van een ander elftal opstellen? De wedstrijd begon. Sportclub was niet scherp, maar de eerste 10 minuten was Sportclub 5 wel de betere op het veld, maar kwam niet tot echte kansen. Daarna kwamen er steeds meer andere spelers van een ander elftal aan de kant staan. Ik zag Appie en Van Eden al verbaasd om zich heen kijken, en ja hoor, na 15 minuten past de coach van Hulzense Boys een dubbele wissel toe. Mede door het nonchalante, slordige spel raakte Sportclub Rijssen 5 de controle over de wedstrijd kwijt en moest in de achteruit. De verdediging van Sportclub keerde kans na kans, maar dan was daar een combinatie tussen de drie nieuw ingebrachte spelers van Hulzense Boys. Hier had de defensie van Sportclub geen antwoord op. 1-0 voor Hulzense Boys 9.

Wat nu? We lopen achter de feiten aan. Mathijs en Sil proberen het moraal weer op te krikken en gaan voorop in de strijd. Kansen over en weer. Dan, via een combinatie over links, komt de bal bij Jon de Vos. Hij neemt de bal aan en ziet twee man in zijn ooghoek vrijstaan. Jon ziet ook dat de keeper de rechterhoek vrijlaat, en met een afgemeten schot plaatst hij de bal in het hoekje: 1-1. De eerste helft verloopt verder hetzelfde: slordig, maar kansen aan beide kanten.

In de rust is er een omzetting gedaan door de staf van Sportclub Rijssen. Om meer druk en controle op het middenveld te krijgen, worden wederom Michel en Artur ingebracht. De speelwijze wordt omgezet van een 4-3-3 naar een 4-4-2. Als ik Hulzen terug zie komen op het veld, zie ik de vijf betere spelers achterblijven in de kleedkamer. En dat was ook te zien op het veld: Sportclub Rijssen 5 komt beter uit de kleedkamer en herpakt zich op het middenveld. Met nieuwe spits Yorick wordt Sportclub regelmatig gevaarlijk. De om de beurt doorstotende Sil en Mathijs zetten Hulzense Boys 9 vol onder druk, en na hard werken komt het loon.

Met een weergaloze actie op het middenveld zet Artur drie man te kijk: met twee stappen slaat hij drie linies over en wordt neergehaald. De vrije trap wordt geschoten en komt terug voor de voeten van Artur, die zich niet bedenkt en uithaalt. De bal wordt verkeerd geraakt en lijkt met een boogje naast de goal te verdwijnen. Maar daar is Michel, die zichzelf naar schijnt lanceert, een meter boven zichzelf uitkomt en de bal tegen de touwen kopt: 1-2. De wedstrijd is nog niet gespeeld, want Hulzense Boys krijgt gelijk een paar kansen die te niet worden gedaan door de zeer solide verdediging van Sportclub. Bijna gelijk daarna scoort de beer uit Maarsen de 1-3. Je zou denken dat de wedstrijd binnen is, maar met nog 15 minuten op de klok moet je geen tegendoelpunt krijgen, want dan zitten ze weer in de wedstrijd. Gelukkig had coach Van Eden dat door en werd een wissel aangekondigd: niemand minder dan Super Sub Brinks, de frikandellen-eetkampioen 2025, kwam binnen de lijnen om de wedstrijd in het slot te gooien. En na nog geen twee minuten stuurt Arthur een diepe bal op Brinks, die met een vernuftig zetje zichzelf een twee meter voorsprong geeft op de tegenstander. Alleen voor de keeper blijft Brinks uiterst koel en schiet de bal gedegen achter de doelman: bam, 1-4, wedstrijd op slot.

Als de wedstrijd voorbij is, loop ik opgelucht terug naar mijn Fiat Multipla met de stand-kachel. En als ik zit op te warmen, moet ik toch concluderen dat het allemaal niet vanzelf gaat. Sportclub Rijssen 5 moet strijden voor elke meter en moet vechten voor elke grasspriet. Geen slappe hap zoals vanmiddag. Maar ja, zoals Frank de Boer van Ajax vroeger al zei: kampioen word je tegen de kleintjes.

Nog steeds ongeslagen bovenaan, nog steeds zit het vat dicht, nog steeds dendert de Sportclub Rijssen 5 Express door. Sportclub Rijssen 5 kan van iedereen winnen, maar Sportclub Rijssen 5 kan ook van iedereen verliezen.

Volgende week wordt de nieuwe tegenstander voor de beker bekend. En zaterdag mag ik eindelijk weer eens naar de mooie Koerbelt. Gelukkig na acht weken weer een thuiswedstrijd. Ditmaal tegen HHC Hardenberg 11. Geen excuses, geen gemaar, gas op de pony en door.

Forza il campione invernale.