Bandwerk merkenbouwers: Trotse media partner!
Na de 2-3 winst vorige week op SV Rijssen 2 kwam ik toch wel met een goed gevoel thuis. Een tevreden gevoel, want het verlies tegen het 14e Excelsior bleek slechts een incident. En dat kan gebeuren. Maar daarna is het zaak dat de koppies weer dezelfde kant op gaan.
Toch bespeurde ik bij mezelf rond maandag een gevoel dat ik niet kon plaatsen. Als journalistje behoor je objectief te zijn en niet zenuwachtig voor de komende wedstrijd. En dat was ik wel. Bijna de hele week sliep ik slecht, at ik slecht en zat ik de hele dag op Voetbal.nl om de stand door te rekenen en verschillende scenario’s te berekenen voor het geval er toch verloren zou worden.
Woensdagavond was ik het zat en besloot ik de vertrouwenspersoon van de club te bellen om mijn gedachten en problemen met hem te bespreken. Via Appie kreeg ik het nummer van de vertrouwenspersoon, tevens libero van het 5e elftal: Geert Ditsel.
“Hallo, met Geert,” zei een bibberende stem aan de andere kant van de lijn.
“Hallo Geert, met het journalistje. Ik heb je nummer gekregen van Appie en hoorde dat jij de vertrouwenspersoon van de club bent. Ik zit met een paar problemen.”
De bibberende stem aan de andere kant snikte een paar keer en zuchtte luid. “Mmm… raar,” dacht ik bij mezelf. Uit beleefdheid besloot ik te vragen hoe het met hem ging.
“Nou journalistje,” zei Geert, “heb je even? Ik slaap al twee weken niet meer, krijg geen hap door mijn keel en heb de hele dag van die zenuwpoepjes. Ik word er gek van. Ik weet het niet meer.”
Toen ik vroeg waar dat door zou kunnen komen, antwoordde hij: “Dat kampioenschap… De hele dag ben ik aan het rekenen, de hele dag ben ik de andere selecties aan het doorspitten om te kijken of er geen leenspelers meedoen. Ik word gek. Wij waren een elftal dat altijd lekker in de middenmoot meedeed, en nu… nu doen we bovenin mee. Ik hou dit geen jaar meer vol hoor.”
Ik stelde Geert gerust door te zeggen dat hij de rust moest bewaren en het van wedstrijd tot wedstrijd moest bekijken. Ook vertelde ik hem dat zijn gevoel heel normaal was en dat ik als journalistje hetzelfde ervaarde. We namen afscheid en beloofden elkaar vaker te bellen als Geert weer problemen zou ervaren.
Woensdag tijdens de training belde ik even met Appie om te vragen hoe de vlag erbij hing. Volgens Appie was Van Eden weer terug van zijn retraiteweekend, was de schade bij sterkhouders Mathijs en Michel bekend en werd dat gemis opgevangen door rising talent Jordy Schreurs.
Er waren twaalf mensen op de training, waarvan twee spelers waren uitgeleend aan het derde zodat ze in vorm bleven. Volgens Appie werd er hard getraind, maar hing er toch een bepaald gevoel rondom de spelers.
“Het lijkt wel of ze zenuwachtig zijn,” zei hij.
Ik vertelde Appie dat ik dat gevoel ook had.
“Mmm,” zei Appie. Het bleef even stil. “Tja… dan heb jij het ook.”
Ik vroeg wat ik had.
Appie zei: “Wanneer een persoon een periode van verhoogde belasting ervaart, activeert het brein de zogeheten hypothalamus-hypofyse-bijnieras, ook wel de HPA-as genoemd. Hierbij komt cortisol vrij, een hormoon dat het lichaam voorbereidt op een mogelijke dreiging. Verhoogde cortisolspiegels zorgen voor een verhoogde hartslag, slapeloosheid, geen eetlust en… dunne poep.”
Ik viel even stil.
“Kampioenstress,” zei Appie. “En daar hebben ze hier op de training ook last van. Geen bal gaat goed.”
Ik bedankte Appie en hing op.
De dagen daarna bleef het zenuwachtige gevoel hangen, want zaterdag was dé kraker van het jaar: SVZW. De ploeg die het hele jaar al een kanshebber is en waar we voor de winterstop onze beste wedstrijd tegen speelden, die eindigde in 4-4. Dat moest wel een potje worden.
Zaterdag word ik wakker. Een zonnestraal heeft de weg door de gordijnen naar mijn gezicht gevonden.
“Wat een mooie dag… wat een mooie dag… om te winnen.”
Met vertrouwen sta ik op en maak me klaar. Fluitend loop ik naar de parkeerplaats, waar mijn trouwe vierwieler al staat te wachten. Ik steek de sleutel in het contact en de 2.8 dieselinjectie begint te brommen. Wat een geluid. Wat een dag. Op naar Rijssen.
Bij De Koerbelt parkeer ik de Fiat Multipla en loop naar boven. Ik zoek mijn vaste plek in de bosjes op. Net als ik de thermoskan los heb om een bakkie koffie te doen, zie ik de jongens van het 5e het veld opkomen. Ruud is duidelijk nog aan het nagenieten van zijn wereldassist van vorige week en loopt voorop. De rest oogt nog wat zenuwachtig, maar de warming-up is strak en netjes.
De scheidsrechter, een soort Temu-lookalike van Telstar Tinus, komt het veld op.
“Wat een sukkel,” denk ik bij mezelf. “Iedereen weet toch dat Telstar Tinus bruin haar heeft?”
Na een heuse speech van de geblesseerde El Capitano begint de wedstrijd.
Sportclub Rijssen 5 begint sterk. Met mooie combinaties wordt het spel naar voren verlegd. Aan de zijkant zie ik Pongers weer gaan: snel en behendig. Na twee minuten is het al raak. Na een mooie combinatie over meerdere schijven is het natuurlijk de Beer uit Maarssen die de score opent: 1-0.
Een sterk begin. Daarna komt ook SVZW meer in het spel, maar ze hebben duidelijk moeite met het drukke middenveld van Sportclub Rijssen 5. En als ze daar doorheen komen, staan Geert en Nijkamp klaar om er korte metten mee te maken.
Vijf minuten later is het weer raak: na een mooie één-twee met Sil is het Jordy die de bal beheerst achter de keeper legt. Bam: 2-0 na zeven minuten tegen de koploper.
Daarna gaat het spel gelijk op en missen beide ploegen kansen. De keeper van SVZW raakt geblesseerd en wordt vervangen door een linksback, die verrassend goed staat te keepen.
Rond de 35e minuut is het opnieuw Jordy die scoort. Hij legt de bal netjes in de lange hoek: 3-0.
In de tweede helft wordt er twee keer gewisseld. Leo en Tank-Jan komen erin voor Wessels en Randy. Sportclub begint niet scherp en er vallen gaten op het middenveld. SVZW wordt gevaarlijk, maar door strak verdedigen worden de kansen geneutraliseerd.
Na vijftien minuten in de tweede helft maakt Jordy zijn hattrick compleet: 4-0.
Daarna begint coach Van Eden te wisselen en sluipt er wat gemak in het spel. SVZW wordt gevaarlijker en scoort uit een vrije trap: 4-1.
Maar vier minuten later is het Sil die de bal snoeihard in de kruising jaagt. Een wonderschoon doelpunt: 5-1. SVZW blijft vechten en scoort opnieuw: 5-2.
En dan denk je dat je alles hebt gezien… maar nee.
Sil loopt met een lang gezicht rond. De man staat bekend als hattrickkoning, en kan het niet verkroppen dat een ander een hatrick maakt. Dus wat doe je dan? Juist. Zelf ook een hattrick maken.
Met een vrije trap, tien meter buiten de zestien, legt hij aan. Schot… BOF… ssshhhht…
Wat een streep. Wat een kanonskogel. De keeper kan hem alleen maar gehoord hebben. Bam: 6-2.
Video doelpunt vrije trap Sil Bosma 6-2
Daarna is het klaar. SVZW geeft zich gewonnen en na 90 minuten fluit de “namaak Telstar Tinus” af.
6-2. Drie punten in de pocket.
Als ik de dug-out zie ik dat er wat aan de hand is iedereen juicht en springt heen en weer. Appie doet zelfs een vreugdedansje. Ik check gouw de app en zie dat de gehele concurrentie punten heeft laten liggen:
Juventa verliest van Hulzen
Hellendoorn verliest van Excelsior
DETO speelt gelijk
Den Ham speelt gelijk
Dat betekent: met nog acht wedstrijden te gaan staat Sportclub Rijssen 5 acht punten voor.
Zou het dan toch?
Als iedereen onder de douche staat, verlaat ik rustig en voldaan het sportpark. Ik stap in mijn Fiat Multipla en zie nog net twee boa’s in de bosjes staan, klaar om me te betrappen op een donut voor de ingang van excelsior.
Maar vandaag niet. Rustig rijd ik naar huis en neem daar een welverdiend biertje.
Wat een week. Wat een seizoen.
Het geloof is er nu. En zoals Appie zegt: “Als we dit nog uit handen geven, dan zijn we echt stomme donders.”
Dames en heren: houd 18 april, 2 mei en 9 mei vrij in de agenda. Het zou zomaar eens een groot feest kunnen worden op De Koerbelt.
Met nog acht stations te gaan dendert de Sportclub Rijssen Express door richting de doelstelling.
Volgende halte: DETO, thuis om 14:30 uur op veld 2.
Kom vooral kijken.
Forza alla Sportclub 5
Forza ai Campioni
Bandwerk merkenbouwers: Trotse media partner van Sportclub Rijssen
