Officieus kampioen!

Gepubliceerd op: dinsdag 21 april 2026

Lees verder onder de foto

Deze week zou het bekend worden, deze week zou het gebeuren. Je voelde dat er iets in dat mooie stadje Rijssen in de lucht hing. Deze week is dan ook voor mij, als journalistje, een mogelijkheid om te reflecteren, te relativeren en alles wat ik dit jaar heb beleefd samen te vatten. Want het seizoen, met nog vijf wedstrijden te gaan, komt nu al tot een climax. Vroeg, maar wel terecht.

Het vijfde elftal van Sportclub Rijssen 5 was dit jaar een maatje te groot en dus, met een straatlengte voorsprong, zuigen ze het kampioenschap naar zich toe. Een elftal dat ik even ga nalopen, want ik heb deze jongens mogen volgen en ik ben fan geworden. Stuk voor stuk toppers. Vaak hebben we het over Sil, Davey, Appie, Van Eden, Geert en Ruud, maar ik dacht: laat ik u, de lezer, nu eens de rest van de strijders voorstellen. De jongens die niet in de picture hoeven te staan, maar wel onderdeel zijn van dit strak lopende Rijssense uurwerkje.

Laten we beginnen bij Nijkamp. Deze headbangende knuffel-Gattuso is, naast Geert, een vaste waarde geworden in de verdediging van het elftal. Met militaire precisie schakelt hij de spitsen van de tegenstanders uit. In de volksmond schijnt men Bas Jacobs, de spits van SVZW, nog steeds te zoeken, maar die zit waarschijnlijk nog in Nijkamps achterzak.

Ik ga verder met Yorick, de nummer 6: de stofzuiger, de loper. Yorick is dit jaar, zoals ze dat noemen, een keyplayer. Geen vaste opdracht, maar overal aanwezig. Deze stofzuigende toekan vliegt over het veld en is van groot belang.

Dan iemand die wél in de opdracht speelt. Iemand die links is, maar rechts schiet. Als Van Eden zegt: “Schakel die man uit”, dan komt Michel ten tonele en voert hij die opdracht uit. Niet half of bijna — nee, vanaf dat moment heeft de belangrijkste man van de tegenstander niets meer in te brengen. En meestal betekent dat dat Sportclub Rijssen 5 de moeilijke wedstrijden naar zich toe trekt en met drie punten in de pocket weer op huus an gaat.

Ook weinig besproken: Tank-Jan, de rising star. Talent dat zich ontwikkelt. Alleen jammer dat deze man een slokdarm heeft als een bronzig ponypaardje, want zijn dorst is niet te lessen. Als journalist zie ik dat zijn doorbraak binnen twee jaar moet plaatsvinden. Daarna zal hij in de regionen van Van Eden, Suuske en Brinks komen.

Dan hebben we ook Wessels, de middenvelder met bravoure. Een stylist. Als ik in de bosjes lig en ik zie Wessels aan de bal, dan begint er zo’n Weense wals in mijn achterhoofd te spelen. Op die muziek flaneert Nick Wessels langs zijn tegenstander. Vaak gaat bij de laatste pass de bal een kant op waar niemand loopt, maar ik als kenner zie gelijk dat dat niet aan Wessels ligt — ze snappen hem gewoon niet. Een Cruijff-syndroom, heet dat in het journalistenwereldje.

Leo. Niet Leo Messi, maar natuurlijk de Rijssense Leonard Langenhof. Volgens Geert moest ik dit jaar op hem letten. Na een zware knieblessure rustig door Van Eden gebracht, maar op een ander belangrijk onderdeel — de derde helft — is Leonard een van de topscoorders. In het veld is het nog wachten op de vele doelpunten die gaan komen. Wel speelt Leonard in 2026 de pannen van het dak en is hij een aanwinst voor het voetbal oog.

Ik heb er nog veel meer, maar ja, ik moet ook nog mijn objectieve verslag doen.

Woensdag bel ik Appie even om de week door te nemen. Appie klinkt niet heel relaxed. Ik vraag hoe het gaat.
Appie: “Mmm… nu geen voetbalstress, maar wel wat anders.”
“Waarom ervaar je die stress dan, Appie?” vraag ik hem.
Appie zegt: “Telstar Tinus… die kerel zou vorige week bij mij tekenen. Om hem over te halen heb ik beloofd dat als hij meer dan 100 hits uitbrengt, ik zijn hoofd op mijn rug laat tatoeëren. Gaat die gast ineens aan het werk. De ene naar de andere hit spuugt hij eruit alsof het niets is. En hij wil ook zijn tante Rita onder contract laten zetten. Ik weet het gewoon even niet meer.”

Maar volgens Appie zat er wel schot in de zaak, want de meeste nummers staan al op Spotify en kunnen opgezocht worden onder de artiestennaam “Sportclub Rijssen 5 Kampioen”.

“Appie,” zeg ik, “laten we het even over het elftal hebben.”
“Joa,” zegt Appie, “we zijn er al. Morgen heb ik al een afspraak gemaakt.”
“Waar?” vraag ik.
“Waar denk je?” zegt Appie. “Bij de Eagles had ik hetzelfde vertrouwen en heb ik er ook een laten zetten. Ook dit gaat niet meer mis, dus morgen…”
tututututt — telefoonverbinding verbroken. Raar, maar ik spreek hem nog wel.

Zaterdag druk ik de sleutel in het contact van de Fiat Multipla 2.6 diesel injectie met 28 inch lichtmetalen velgen. Ik draai de sleutel om en het entertainment-systeem vliegt aan. Polkaatje van Sportclub Rijssen 5 erop en hop, gas erop naar Rijssen voor de wedstrijd Sportclub Rijssen 5 tegen Hulzense Boys 9. Een wedstrijd die op papier makkelijk moet zijn. Kijkend naar het aantal tegendoelpunten en de plaats op de ranglijst mogen de keals uit Hulsen geen probleem zijn.

Als ik bij de Koerbelt aankom en mijn plekje aan de Turfweg weer opzoek, zie ik dat Sportclub Rijssen 5 als eerste het veld betreedt. Ze hebben er zin in, lijkt het wel. Maar wat ziet mijn oog daar? Is dat Matthijs in tenue? Is hij nu alweer fit na zijn zware blessure aan de enkelbanden? Dat zou mooi zijn. Met gebalde vuisten slaak ik een klein vreugdekreetje. Later blijkt die iets te voorbarig, want Matthijs heeft de kleren aangetrokken om als leider voorop te gaan in de warming-up. Het goede nieuws is wel dat zijn rentree eerder dan verwacht zal komen.

Na een goede warming-up begint de wedstrijd en ik ga u deze keer het voetbalverhaal besparen, want ik heb maar 2,5 kantje dat ik van de redacteur vol mag schrijven. In het kort dus: kansen, kansen, kansen, lat, paal, lat, twee keer paal, vier keer Sil, goed invallende Jon, paal, paal, kans, kansen, Martijn 5-0, Davey valt in slaap maar niemand heeft dat door, lompe rechtsbuiten sneller dan Thymen, kans, Jon, kans Brinks… Het had eigenlijk 25-0 moeten zijn. Einde wedstrijd.

Nu ook Hulzense Boys aan de zegekar is geknoopt, is Sportclub Rijssen 5 officieus kampioen. Met de behaalde 47 punten is het voor de nog enige twee concurrenten, Den Ham en SV Rijssen 2, niet meer mogelijk om Sportclub Rijssen 5 op punten voorbij te gaan. Nog één punt nodig om officieus officieel te laten worden. Het feest op 9 mei zal doorgaan — en het dak mag eraf.

Jarenlang uitgelachen om het spel, maar geprezen om de gezelligheid. Dit jaar zal dat anders worden. Voordat een waanzinnig seizoen ten einde komt, is de hoogste eer — het kampioenschap — al binnengehaald.

Al kan ik niet beschrijven hoe trots ik als journalistje, als geworden fan en als supporter ben… nog opeens belt Appie.
“Hé, wat ik nog wou zeggen…”
“Ja Appie, wat wou je zeggen?”
“Ach, laat maar. Ik stuur wel een foto.”

Forza Sportclub, forza di campione.