Bandwerk merkenbouwers: Trotse media partner!
Als ik op zondag wakker word, merk ik dat ik een klein katertje heb. Mijn sportclub, Sportclub Rijssen 5, is kampioen geworden. Met een licht gevoel van trots stap ik uit bed. Ik denk dat de selectie van Sportclub ook wel een katertje heeft. Onder het ontbijt besluit ik de enige alwetende van het team te bellen. Hij die nog meer weet dan Appie: Ruud Kreijkes.
“He Ruud, alles goed?”
“Ja hoor,” antwoordt Ruud. “Ben net wakker. Op tijd naar huis gegaan.”
“Nou,” vraag ik, “een mooi feestje gehad?”
“Het was gezellig bij Sportclub,” zegt Ruud. “Wel jammer van die speler van Den Ham. Die had in de laatste actie zijn enkel gebroken. Maar wij zorgen dat daar een bierpakketje heengaat.”
“Verder nog even bij Simon in de Triangle geweest en volgens mij zijn er daarna nog wat naar Deventer gegaan met Taxi Teunissen. En nog een paar naar Randy, die jarig was geweest.”
“Oh, was Randy jarig?”
“Ja,” zegt Ruud.
“Oh, dan app ik hem even.”
Als ik Randy via de app feliciteer met het kampioenschap én met zijn verjaardag, appt hij terug dat hij druk is. Iets met een deur, een glas en drie teamleden die nog even kwamen party crashen. “Geen tijd,” appt hij erachteraan.
Ik besluit het erbij te laten.
Normaliter begin ik de woensdag met een belletje naar Appie. Die had mij van de week al een paar foto’s gestuurd dat hij bij de club aan het straten was. “Nog even voor het kampioensfeest nieuwe tegels erin,” stond erbij. Toch mooi hoe zo’n kleine club daarin zo sterk kan zijn. Want naast de tegels worden er ook nieuwe toiletten bij de kleedkamers gemaakt. Geen bedrijven erbij, maar allemaal leden die zich klakkeloos inzetten voor het belang van de club.
En Appie is ook zo’n held. Vaker krijg ik foto’s van Appie dat hij weer bezig is geweest met een projectje bij de club. En met trots showt hij dan het eindresultaat, met de woorden:
“Dat hebben we weer mooi voor elkaar.”
Altijd aanwezig. Altijd inzetbaar. Altijd trots op de club.
En naast Appie heeft Sportclub er hier nog een paar meer van.
Gewoon geweldig.
Als ik Appie bel, wordt er net begonnen met de training. Als ik vraag: “Is dat nog wel nodig nadat we kampioen zijn geworden?” antwoordt Appie direct:
“Wij trainen niet om beter te worden. Wij trainen voor het groepsgevoel. Voetbal is gezelligheid. En ja, het is mooi meegenomen dat we een trainer hebben die iedereen beter maakt, maar de hoofdzaak is dat we samen zijn en na die tijd een klokje drinken.”
Ik antwoord dat ik het met Appie eens ben. Een goede teamspirit is het halve werk.
Als ik vraag naar de opstelling voor zaterdag, vertelt Appie dat dat nog niet zeker is. Iedereen wil zaterdag voetballen. Maar na het pre-kampioensfeest gaat er wel een griepje rond.
“Jan Zwiers, Suuske en Van Eden hebben een raar hoestje,” zegt Appie. “Ik hoop maar dat het niet overslaat naar de jonkies.” Voordat hij ophangt zegt Appie nog:
“Zaterdag mooi op tied hier op an.”
Zaterdag had ik de wekker gezet op 08:00 uur. Want dit wilde ik niet missen. Ook voor mij als journalistje was dit een hele speciale dag. Ook ik had naar dit ultieme moment toegewerkt.
Dus: even onder de douche, scheren, laatste kleine zenuwpoepje, ontbijten, vitaminepilletje erin en op naar de Fiat Multipla 2.8 turbo injectie. Eerst nog even langs de wasstraat. Turtle Waxje erop. En daarna glimmend richting de Koerbelt.
Als ik rond het middaguur op de Koerbelt aankom, zie ik daar mijn droom staan. Een Shelby Mustang GT500. “Pphhoooaaaa… das mien merk,” denk ik bij mezelf.
Ik stap uit de Fiat Multipla 2.8 injectie met centrale deur vergrendeling en loop langzaam om deze iconische auto heen. Achter het stuur zit Arjen, ook een echte bladluis. Ik groet hem. Hij knikt alleen maar en rijdt langzaam naar boven. Ik volg Eleanor naar boven.
En als ik het hoekje om kom, zie ik ze zitten.
Mijn helden.
Mijn team.
Het vijfde.
Gezamenlijk aan de lunch voor de grote kampioenswedstrijd.
Dan rijdt Arjen, met een schreeuwend en ronkend motorgeluid tot voor de ingang van de kantine. Iedereen staat op. Vol verbazing.
Arjen stapt uit.
Loopt rustig naar de achterkant van de Mustang.
Opent de kofferbak.
En haalt daar een doos uit.
Als hij die doos opent, zie ik het liggen. Bijna verblind door de schittering van de zon.
Arjen haalt de zilveren kampioensschaal eruit en toont hem op Lion King-achtige wijze aan het team.
Als één front begint iedereen te juichen.
De schaal is op de Koerbelt!!!
Na de lunch wordt iedereen naar binnen begeleid door Carine en Femmie.
Na een mooie speech van Carine over het ontstaan, de onderkant van de competitie en het herrijzen van het vijfde elftal, wordt er nog een film vertoond. Daarin spreken meerdere bekende wereldburgers én alle spelersvrouwen het team toe om ze nog één keer een hart onder de riem te steken voor deze belangrijke wedstrijd.
Met tranen in de ogen zoek ik mijn plekje op in de bosjes. Mijn vertrouwde plek. Overzichtelijk en vooral: geen brandnetels.
Een voor een druppelen de spelers het veld op. Het schijnt dat Van Eden nog een verrassing in petto heeft wat betreft de opstelling. Aan alles is gedacht; zelfs de drone hangt alweer in de lucht om mooie plaatjes te schieten.
Langzaam wordt het drukker rond het veld. Familie, vrienden en andere supporters verzamelen zich langs de lijn. El Capitano dirigeert de selectie naar de uitgezette pionnen en de warming-up begint.
Alleen… in plaats van de gebruikelijke twee rijen pionnen heeft Appie er drie uitgezet.
Ik tel vijfentwintig warmlopende spelers.
Wat een team.
Tien minuten voor het begin verdwijnen beide teams de kleedkamers in. En dan volgt een sfeeractie van mythische proporties.
Uit een grote wolk van rook en vuur komen Sportclub Rijssen 5 en PH 7 gezamenlijk de catacomben uitgelopen richting de middenlijn. Vuurwerk en rookpotten zorgen ervoor dat er op het veld naast Sportclub tien minuten lang niet gespeeld kan worden.
Wat een opkomst.
Wat een sfeer.
Dan nu even de kampioenswedstrijd zelf.
Sportclub Rijssen begint verrassend anders. De gebruikelijke 4-5-1 wordt aan de kant geschoven en er wordt gespeeld in een 4-4-2-opstelling.
Davey op goal.
Thijmen, Geert, Randy en Teunissen achterin.
Ruud controlerend op 6.
Daan en Martijn op de vleugels.
Mathijs op 10.
Natuurlijk Sil in de spits.
Maar… ook Peter Vos staat in de basis. In de spits.
En op dat moment weet iedereen langs de lijn genoeg.
Spektakel.
Een show.
Het kan niet anders.
In de eerste minuten van de wedstrijd is het spelbeeld al duidelijk. Met goed voetbal zorgt Sportclub Rijssen 5 ervoor dat het geen moment onder druk komt te staan. Vanuit het middenveld worden met mooie combinaties meerdere kansen gecreëerd, maar de bal wil er nog niet in. Dan naar 3 officiële minuten, 5 sprintjes en 2 loopacties zit Peter er alweer helemaal doorheen. Kats naar de kloten, zijn zijn woorden. De jarige Jon Vos komt in het veld, en dwingt gelijk een kans af.
Na een kleine veertien minuten spelen volgt er een lange bal van achteruit. Natuurlijk gaat Sil er vol achteraan. Via een kluts en uiteindelijk een verdediger van PH 7 verdwijnt de bal in het doel. 1-0.
Volgens de kenners wordt de goal uiteindelijk als een eigen doelpunt gegeven aan de verdediger van PH. Als bij Sil bekend wordt dat die goal officieel niet op zijn naam komt, zie je hem bijna denken:
“Dan maak ik er toch gewoon nog één.”
En nog geen vier minuten later zet Sil het opnieuw op een lopen. Met een bekeken bal passeert hij de uitstekend keepende doelman van PH. 2-0
Een kleine twaalf minuten later is het opnieuw raak. Een afgemeten voorzet komt perfect op het hoofd van Jon Vos. Met een venijnig knikje stuurt hij de bal over de keeper heen, de lange hoek in. Bam.
3-0. Heerlijk.
Ook Leonard komt erin. Door een knieblessure heeft hij lang aan de kant gestaan, maar dit seizoen heeft hij de weg omhoog weer gevonden. Steeds beter gaan voetballen. Langzaam maar zeker een onmisbare schakel aan het worden in dit elftal. Het enige wat er nog aan ontbrak waren doelpunten.
En nadat hij het al een paar keer had geprobeerd, was daar eindelijk zijn moment.
Met een hard schot passeert hij de keeper van PH 7. De ontlading die daarna volgt is bijna niet te beschrijven. 4-0
Ondertussen is Sil Bosma bezig aan een recordseizoen. Meer dan vijftig doelpunten maken in één seizoen, hij staat met zijn tweede goal nu op 47. Maar dat vindt Sil niet genoeg.
Vader en moeder Bosma zijn helemaal vanuit Midden-Nederland afgereisd om hun fenomeen in actie te zien. Dus zet Sil er nog maar even een tandje bij.
Met een hard geplaatst schot schiet hij vlak voor rust de 5-0 binnen.
Nummer 48.
In de rust krijgt Davey extra rust en komt Reinier het veld in. Ook Nijkamp wisselt van positie met Teunissen. PH heeft de moed eigenlijk al opgegeven. In de tweede helft is het vooral wachten op meer doelpunten. Artur strooit heerlijk met passjes die nét niet worden afgemaakt of worden gepakt door de goed keepende keeper van PH.
Dan gaat Jon Vos eruit en komt Jan Willem Brinks erin. Een door de wol geverfde spits. Zo’n speler met een neusje voor de goal. En direct bij de eerste corner is het raakgevaar. Een harde kopbal wordt nog gepakt door de keeper, maar iedereen voelt dat er meer in zit.
Sportclub Rijssen 5 blijft kansen creëren. En dan komt er een voorzet die doorschiet.
Op zulke momenten staan alleen mensen met echte voetbalgoochem op de juiste plek.
En daar stond hij. Brinks. Geslepen schuift hij de bal langs de keeper.
6-0. Heerlijk hoor.
Vijf minuten later vliegt Daan langs drie verdedigers en ook hij weet zijn weergaloze actie te verzilveren. 7-0. Bam.
Maar wat daarna gebeurde… daar had Appie mij al voor gewaarschuwd. Vijf minuten voor tijd haalt Van Eden Geert, Nijkamp en Van der Vlist naar de kant.
En daar staan ze langs de lijn.
De twee veel te dikke bladluizen.
onder begeleiding van de grote Ruud Kreijkes komen Frank Baan en Patrick Scholman met schuddende underbellies het veld in wandelen.
Ineens komt PH er toch nog gevaarlijk uit met een speldenprik.
Maar Patrick, sneller dan op een zaterdagnacht in Lille, schakelt de vleugelspeler uit en peert de bal naar voren. Frank Baan verslikt zich vervolgens volledig in deze kutbal en moet aan de noodrem trekken. Met een gestrekt been van achter. De goed fluitende scheidsrechter ziet het direct.
Rood.
De voetbalcarrière van Frank eindigt dus met een rode kaart.
Waarom Van Eden deze debielen er toch nog inzet? Later is uit betrouwbare bron (Appie) vernomen dat Van Eden steekpenningen had ontvangen en bovendien de belofte had gekregen dat er ook voor hem een lidmaatschap klaar lag om bladluis te worden. Dan fluit de scheidsrechter voor het einde van de wedstrijd.
En wat er dan gebeurt…De ontlading. Op het veld. Langs de kant.
Vuurwerk aan alle kanten. Rook. Fakkels. Springende mensen. De hele selectie die samen staat te hossen. Nadat de nodige foto’s zijn genomen, komt de voorzitter de bloemen brengen en volgt de uitreiking van de schaal.
Rijssens horeca-voorbeeld, en Nederlands beste kastelein, Willem Spekhorst krijgt de eer om de schaal te overhandigen aan de kampioenen.
En zodra Matthijs, El Capitano, de schaal omhoog tilt… barst het feest écht los.
In het feestgedruis word ik meegesleurd en via via beland ik ook in de tent. Iemand drukt een biertje in mijn handen en Van Eden duwt ineens de schaal tegen me aan.
“Nijkamp, foto van ons!” Shit. Nou ja… oke dan.
Als ik later weg wil gaan, bedenk ik ineens dat mijn spullen nog in de bosjes liggen. Wanneer ik die ophaal, zie ik de gehele selectie richting het poortje lopen waar een cabrio-bus klaarstaat om de helden door de stad te rijden.
Appie appt nog dat ik ook mee mag. Nou, dat laat ik mij geen twee keer zeggen.
Alleen net als ik eraan kom, rijdt de bus weg. Jammer.
Maar wat een prachtig gezicht.
Met een grote witte rookpluim achter de bus van de ontstoken fakkels zie ik mijn helden vertrekken voor hun zegentocht door hun stad, voor hun kampioenschap.
Niets meer dan trots en liefde voor dit team.
Wat een seizoen.
Wat een jaar.
Forza campione.
Forza Sportclub Rijssen 5
Bandwerk merkenbouwers: Trotse media partner van Sportclub Rijssen
